مجازی سازیزمان مطالعه این مطلب 10 دقیقه

از مهم­ترین چالش­‌هایی که مدیرهای IT امروزه با آن دست و پنجه نرم می­‌کنند، می­‌توان به استفاده­‌ی کارا با کم­ترین هزینه از تجهیزات زیرساختی، پاسخ­گویی به نیازهای در حال تغییر کسب و کار، و انعطاف‌پذیری برای سازگار شدن با تغییرات سازمانی اشاره کرد. وجود اتمسفری از اضطرار و سرعت بالای تغییر، بخشی از وضعیت واحدهای IT در این دوره است. علاوه بر این، شرایط قانونی نیز سخت‌گیری­‌های خاص خود را بر این واحد اعمال می­‌کنند. مجازی­‌سازی، یک نوآوری زیرساختی در رده‌­ی تکنولوژی است که به مدیرهای IT این امکان را می­‌دهد که با ارائه و پیاده­‌سازی راه­‌حل­‌های خلاقانه، از پس این چالش­‌ها بر بیایند.

در این نوشته، به معرفی مجازی­‌سازی، کارکردها و انواع آن، موارد استفاده، و مزیت‌­ها و محدودیت­‌های همراه با آن خواهیم پرداخت.

مجازی­‌سازی چیست؟

تعریف­‌های مختلفی برای مجازی­‌سازی ارائه شده ­است، یکی از این تعریف­‌ها به صورت زیر است:

در موضوع رایانش، مجازی­‌سازی کلمه‌­ای با کاربردی گسترده است، که به مجازی کردن منابع کامپیوتری اشاره می­کند. مجازی­‌سازی ویژگی­‌های فیزیکی منابع کامپیوتری را از استفاده‌ ­کننده‌­ی آن منابع-که ممکن است یک اپلیکیشن یا کاربر باشد-پنهان می­‌کند به گونه‌­ای که انگار آن ویژگی­‌ها، که ممکن است محدودکننده باشند، وجود ندارند. این اتفاق ممکن است به دو صورت رخ دهد:

حالت اول

یک منبع فیزیکی تنها، در قالب چندین منبع مجازی عمل می‌­کند.

حالت دوم

چند منبع فیزیکی، در قالب یک منبع مجازی عمل می­کنند.
به بیانی ساده، مجازی­‌سازی اغلب یکی از دو حالتی را که در ادامه می‌­آیند در بر دارد؛ و کلمه‌­ی مجازی‌سازی معمولا به پیاده­‌سازی یکی از این دو مفهوم در حوزه­‌های مختلفی نظیر شبکه، فضای ذخیره‌­سازی و سخت­‌افزار اشاره دارد:

  • ایجاد تعداد زیادی منبع مجازی از یک منبع فیزیکی
  • ایجاد یک منبع مجازی از تعداد زیادی از منابع فیزیکی

در تعریفی دیگر، مجازی‌­سازی را به این صورت می­‌شناسیم:

مجازی­‌سازی به طور کلی به جداسازی منابع کامپیوتری از سخت­‌افزار فیزیکی آن­ها اشاره دارد. همچنین، در مجازی­‌سازی می‌­توانیم درخواست را برای یک service، از فرآیندی که در سخت­‌افزار برای ارائه‌­ی آن خدمت رخ می‌­دهد، جدا کنیم.

مزیت استفاده از مجازی نسبت به سیستم‌های فیزیکی چیست؟

می‌­توان مجازی­‌سازی را به عنوان تکنولوژی یا علمی تعریف کرد، که کارکرد آن شبیه­‌سازی یک سخت‌­افزار فیزیکی در قالبی نرم‌­افزاری است. مجازی‌­سازی در نهایت این نسخه‌­ی مجازی و نرم‌­افزاری را، به شکلی که انگار واقعی است، در اختیار استفاد‌‌‌ه‌­کننده‌­اش قرار می‌­دهد. در نتیجه‌­ی این تغییر، برخی مشخصه‌های نرم­‌افزاری، نظیر راحتی، انعطاف­‌پذیری و مقیاس‌­پذیری، مزیت­‌های جدیدی هستند که ایجاد می­‌شوند و قبلا در سخت‌­افزار فیزیکی، حداقل در این سطح، وجود نداشته‌­اند.

ماشین مجازی و انواع مجازی سازی

از دیدگاهی دیگر، مجازی­‌سازی به دو دسته‌­ی مجازی­‌سازی کامل و نیمه­‌مجازی‌­سازی تقسیم می‌­شود. برای توضیح این دو دسته، ابتدا باید ماشین مجازی را بشناسیم. در تعریفی مقدماتی، ماشین مجازی یک نمونه‌­ی شبیه‌­سازی­ شده از یک سیستم کامپیوتری است. ماشین‌­های مجازی بر اساس معماری کامپیوترها شکل می­‌گیرند و کارکردهای کامپیوترهای فیزیکی را ارائه می‌­دهند. به بیانی دیگر، ماشین مجازی یک کامپیوتر مجازی است، که مانند کامپیوتر فیزیکی، یک سیستم عامل و تعدادی اپلیکیشن در آن اجرا می­‌شود. این ماشین‌­ها از یک سری فایل که تنظیمات ماشین را در بر دارند و یک سری سخت­‌افزار که در اختیار میزبان هستند تشکیل می‌­شوند. در تعریفی دیگر، ماشین مجازی یک فایل کامپیوتری معرفی می­‌شود که معمولا Image نامیده می‌­شود و مانند یک کامپیوتر واقعی عمل می‌­کند. می­‌توان گفت که ساختن ماشین مجازی، مانند ساختن یک کامپیوتر در یک کامپیوتر دیگر است.
می­‌توان به طور هم‌زمان چند ماشین مجازی را روی یک کامپیوتر فیزیکی اجرا کرد. برای سرورها، همانطور که در ادامه خواهیم گفت، این سیستم­‌های عامل از طریق نرم‌­افزاری به اسم هایپروایزر در کنار یکدگیر اجرا می‌­شوند. هایپروایزر در اینجا مسئولیت مدیریت این ماشین­‌های­ مجازی را به عهده دارد. برای دسکتاپ­‌ها، معمولا یک سیستم عامل اصلی مسئول اجرای سیستم‌­های عامل دیگر در یک سری پنجره است. ضمنا، هر ماشین مجازی دسترسی خودش را به سخت­‌افزار مجازی­‌شده نظیر CPU، حافظه، Hard Drive و رابط شبکه­ای دارد

حال دو دسته­‌ی مجازی‌­سازی را که پیش­تر گفتیم، بررسی می­‌کنیم:

مجازی­‌سازی کامل

در این روش، ماشین­‌های مجازی که روی یک میزبان وجود دارند، به طور کامل از یکدیگر جدا و مستقل هستند و یک هایپروایزر به طور مستقیم با منابع سخت‌­افزاری میزبان در ارتباط است و آن منابع را به ماشین‌­های مجازی تخصیص می­‌دهد.

نیمه­‌مجازی‌­سازی

در این روش، ماشین­‌های مجازی از حضور ماشین‌های مجازی دیگر، و درخواست­‌هایی که از میزبان دارند، آگاه هستند. ضمنا، این روش نسبت به روش قبل، فشار پردازشی کمتری ایجاد می­‌کند.

همانطور که تا به اینجا دیدیم، عصاره‌­ی تعریف­‌های مجازی­‌سازی عبارت است از جدا شدن امکانات یک سخت ­افزار فیزیکی و تبدیل شدن آن­ها به قالبی نر‌م ­افزاری، که در نتیجه‌­ی آن، می‌­توانیم مقدار انعطاف‌پذیری، راحتی استفاده و مقیاس‌‌پذیری را افزایش دهیم. لذا، هدف ما در مجازی­‌سازی افزایش کارایی و اثربخشی در استفاده از منابعی است که در اختیار داریم.

کاربردهای مجازی‌سازی

برای بررسی کاربردهای مجازی­‌سازی، انواع روش­های مجازی­‌سازی را بررسی می­کنیم. به طور کلی، این روش­ها را در ۵ دسته‌­ی زیر طبقه‌­بندی کرده و آن­ها را بررسی می­‌کنیم.

لازم به یادآوری است که در هر کدام از موارد زیر، همانطور که گفته­‌ شد، یکی از دو مفهوم اصلی ممکن است رخ دهند.

مجازی‌­سازی سرورها

این نوع از مجازی­‌سازی، فعال­ترین بخش صنعت را در بر می‌­گیرد و شرکت­‌هایی نظیر VMware، Microsoft و Citrix در آن حضور دارند. در این روش، یک ماشین فیزیکی به تعداد زیادی سرور مجازی تبدیل می‌شود. در اینجا لازم است به مفهومی به نام هایپروایزر اشاره کنیم. هایپروایزر یک لایه­‌ی نرم‌­افزاری است که بین زیرساخت فیزیکی و درخواست­‌های سیستم عامل قرار می­‌گیرد. هایپروایزرها معمولا CPU و حافظه را به صورت مجازی­‌سازی­ شده در اختیار یک سیستم مهمان قرار می­‌دهند.  به بیانی دیگر، هایپروایزر مسئول تبدیل کردن یک منبع سخت‌­افزاری مانند CPU به قالبی نرم‌­افزاری و مجازی است؛ و همچنین، هایپروایزر این منابع مجازی را به شکل مناسب به استفاده‌­کنندگان که ممکن است اپلیکیشن‌­ها یا کاربران نهایی باشند تخصیص می­‌دهد.

برای درک بهتر مطلب، توضیحاتی در مورد هایپروایزرها ارائه می­‌شود.

هایپروایزرها به طور کلی در دو دسته قرار می‌­گیرند:

نوع اول

این نوع از هایپروایزر که با نام­‌های native و bare-metal نیز شناخته می‌­شود، به طور مستقیم روی سخت­ افزار اجرا می‌­شود و سیستم­های عامل متعددی روی آن اجرا می­‌شوند. همانطور که گفته ­شد، در این حالت، هایپروایزر منابع سخت­‌افزاری را به شکل مناسب به سیستم­‌های عامل که مهمان هستند، تخصیص می‌­دهد. مثال­‌های این نوع از هایپروایزر شامل VMware ESX، Citrix XenServer و Microsoft’s Hyper-V هستند.

نوع ۲

این نوع از هایپروایزر روی یک سیستم عامل اجرا می­‌شود و سیستم­‌های عامل مهمان، در لایه­‌ی سومی روی سخت‌­افزار قرار می‌­گیرند. مثال‌­های این نوع از هایپروایزر شامل VMware workstation و SWSoft’s Parallels Desktop هستند.

فارغ از این که کدام نوع از هایپروایزر پیاده‌­سازی می­‌شود، ماشین­‌های مجازی و سیستم‌­های عامل مهمان معمولا از نوع هایپروایزر آگاه نیستند؛ چرا که آن­ها فقط با خود هایپروایزر در ارتباط هستند.

مجازی­‌سازی سرورها مزیت‌­هایی برای سازمان­‌ها دارد که برخی از آن­ها عبارتد از:

افزایش بهره‌­وری در استفاده از منابع سخت­‌افزاری

این مورد منجر به صرفه­‌جویی در استفاده از سخت‌افزار، کاهش زمان و تلاش لازم، برای مدیریت منابع و صرفه­‌جویی در مصرف انرژی می‌­شود.

امنیت

در مجازی­‌سازی می‌­توان از Imageها برای بازیابی سیستم‌­های آسیب­ دیده استفاده کرد. علاوه بر این، ماشین‌­های مجازی می‌­توانند با استفاده از Sandboxing و Isolation حمله‌­ها را محدود کنند.

توسعه

در فرآیند توسعه­‌ی اپلیکیشن­‌ها و محصولات جدید، اجرای Debug و نظارت بر عملکرد را می­‌توان در قالب الگوهایی تکرارشونده پیاده‌­سازی کرد. به علاوه، توسعه­‌دهنده­‌ها به آسانی به سیستم‌­های عاملی دسترسی دارند که در حالت غیرمجازی، ممکن است نتوانند در سیستم کنونی‌­شان به آن­ها دسترسی داشته باشند. به طور مثال یک توسعه‌­دهنده ممکن است هم‌زمان به چند سیستم عامل مبتنی بر لینوکس و چند سیستم عامل مبتنی بر ویندوز نیاز داشته باشد که مجازی‌­سازی این امکان را برای او فراهم می‌­کند.

علاوه بر مزیت‌­ها، مجازی‌­سازی سرورها نگرانی‌­هایی نیز به همراه دارد که برخی از آن­ها عبارتند از:

امنیت

در حال حاضر نقطه­‌های بیشتری برای ورود به سیستم­‌ها وجود دارند(هایپروایزرها، ماشین­‌های مجازی و …)که این موضوع، اهمیت بحث­‌های مربوط به امنیت را بیشتر می­‌کند.

مدیریت منابع IT

در حالی که ممکن است در مجازی‌­سازی تعداد سخت‌­افزارها و ماشین­‌های فیزیکی کمتر شود؛ تعداد کل ماشین­‌ها (شامل مجازی و فیزیکی) ممکن است بیشتر شود. نگهداری از این مجموعه ممکن است نیاز به مهارت­‌های جدید در مدیریت منابع IT، یا آشنایی با حوزه‌­های جدید داشته باشد.

هزینه­‌های مربوط به دریافت لیسانس و استفاده در اکانت­‌های جدید

خیلی از برنامه­‌های ارائه­‌دهنده­‌ی لیسانس نرم‌­افزاری، مجازی­‌سازی را در نظر نمی‌­گیرند. به عنوان مثال، اگر شما بخواهید ۴ کپی از ویندوز در یک جا داشته باشید، ممکن است نیاز باشد ۴ بار برای تهیه­‌ی لیسانس هزینه کنید.

عملکرد

مجازی‌­سازی در واقع منابعی را نظیر RAM و CPU روی یک ماشین فیزیکی بخش‌­بندی می­‌کند. با در نظر گرفتن منابعی که هایپروایزر مصرف می‌­کند، نمی­‌توان انتظار داشت این محیط مجازی‌­سازی ­شده با هدف ارتقای عملکرد طراحی شده باشد.

مجازی­‌سازی اپلیکیشن یا دسکتاپ

مجازی­‌سازی فقط یک تکنولوژی برای سرورها نیست. علاوه بر آن، می‌­توان از مجازی­‎‌سازی در سمت کاربر و در سطح­‌های دسکتاپ و اپلیکیشن استفاده کرد. در این دیدگاه، می‌­توان مجازی‌­سازی را به ۴ دسته تقسیم کرد:

مجازی­‌سازی اپلیکیشن

این نوع از مجازی­‌سازی، یک تکنولوژی نرم‌­افزاری است که برنامه­‌های کامپیوتری را از سیستم عاملی که روی آن اجرا می­‌شوند، جدا می‌­کند. یک اپلیکیشن که به طور کامل مجازی­‌سازی شده­ باشد، به صورت سنتی نصب نمی‌­شود؛ هرچند، طوری عمل می‌­کند که گویی به صورت سنتی-و به طور کامل در سیستم عامل جدید به طور مجدد-نصب شده‌­است. در این حالت، اپلیکیشن به گونه‌ای رفتار می‌­کند که گویی به طور مستقیم با سیستم عامل جدید-و منابعی که این سیستم عامل جدید مدیریت می­‌کند-در ارتباط است. البته، می­‌توان بنا به نیاز، تا حدی از Sandboxing و Isolation استفاده کرد.

مجازی­‌سازی اپلیکیشن­‌ها به دو صورت انجام داده­ می‌­شود:

Local Application Virtualization

در این نوع از مجازی­‌سازی، می­‌توان یک اپلیکیشن را بر حسب نیاز نصب کرد. این اپلیکیشن­‌ها به طور مکرّر از virtual registryها و فایل­‌های سیستمی استفاده می­‌کنند تا جدا بودن خود را از سیستم عامل جدید حفظ کنند.

Hosted Application Virtualization

این روش به کاربر این امکان را می‌­دهد که بتواند از طریق کامپیوتر خودش، که به صورت فیزیکی روی یک سرور در جایی در شبکه در حال اجراست، این نوع از اپلیکیشن‌­ها را اجرا کند.

مجازی­‌سازی اپلیکیشن­‌ها مزیت­‌هایی برای سازمان­‌ها ایجاد می­‌کند که برخی از آن­ها عبارتند از:

امنیت

اپلیکیشن­‌های مجازی اغلب از کارکردهای سطح سیستم عامل کاربر جدا هستند.

مدیریت اپلیکیشن

این نوع از اپلیکیشن­‌ها را می­توان از یک نقطه‌­ی مرکزی مدیریت کرد.

پشتیبانی از اپلیکیشن‌­های قدیمی

با استفاده از این روش مجازی­‌سازی، می­توان اپلیکیشن­‌های قدیمی را روی سیستم­‌های عامل مدرن اجرا کرد؛ در حالی که، آن اپلیکیشن­‌ها برای این سیستم­‌های عامل طراحی نشده­ بودند.

دسترسی

این اپلیکیشن­‌ها را می­‌توان از طریق یک نقطه­‌ی مرکزی نصب کرد.

علاوه بر مزیت­‌ها، مجازی‌­سازی اپلیکیشن‌ها نگرانی­‌هایی نیز به همراه دارد که برخی از آن­ها عبارتند از:

بسته­‌بندی

این اپلیکیشن­‌ها باید قبل از استفاده، بسته­‌بندی شوند.

منابع

این اپلیکیشن‌­ها ممکن است به میزان بیشتری از منابع مانند CPU و RAM نیاز داشته­ باشند.

سازگاری

تمام اپلیکیشن­‌ها را نمی‌­توان مجازی­‌سازی کرد یا در صورت امکان کارساده‌ای نخواهد بود.

مجازی­‌سازی دسکتاپ

این نوع از مجازی­‌سازی، یک تکنولوژی نرم‌­افزاری است که محیط دسکتاپی و اپلیکیشن­‌ها و برنامه­‌هایی را که در آن هستند، از سخت­افزار فیزیکی که برای دسترسی به آن محیط دسکتاپی مورد استفاده قرار می­گیرد، جدا می‌­کند.

مجازی­‌سازی دسکتاپ به دو صورت انجام داده ­می‌­شود:

Local Desktop Virtualization

در این روش، محیط دسکتاپی مجازی روی دستگاه کاربر از طریق مجاز‌‌‌ی‌­سازی سخت­‌افزار یا شبیه‌سازی، اجرا می­‌شود. برای مجازی­‌سازی سخت‌­افزار، همانطور که گفته­ شد، از یکی از انواع هایپروایزر استفاده می‌­شود. در شبیه­‌سازی، شبیه­‌ساز یک نرم‌­افزار یا سخت­‌افزار است که این امکان را فراهم می­‌کند که یک سیستم کامپیوتری-که میزبان نامیده می‌­شود-مانند یک سیستم کامپیوتری دیگر-که مهمان نامیده می­‌شود-رفتار کند.

Hosted Desktop Virtualization

این نوع از دسکتاپ­، که Hosted Virtual Desktop (HVD) نامیده می­‌شود، یک محیط کامل برای کاربر است که مانند یک ماشین مجازی روی یک سرور اجرا می­‌شود و از نقطه­‌های مختلفی قابل دسترسی است.

مجازی­‌سازی شبکه

ابتدا تعریفی از شبکه‌­ی مجازی ارائه می­‌دهیم. می­دانیم که هر شبکه از یک سری منابع سخت‌­افزاری و نرم‌­افزاری تشکیل شده ­است؛ و همچنین، هر شبکه کارکردهایی را برای تحقق اهدافش انجام می‌­دهد. در موضوع رایانش، منظور از مجازی­‌سازی شبکه، فرآیندی است که طی آن، با ترکیب منابع سخت‌­افزاری و نرم‌­افزاری شبکه با کارکردهای آن، شبکه‌­ای جدید را تشکیل دهیم که قابلیت مدیریت دارد. به این شبکه‌­ی جدید، شبکه­‌ی مجازی گفته می­‌شود.
تعریف گفته‌­شده را می­‌توانیم در دو بُعد داخلی و خارجی بسط دهیم. در بُعد داخلی، مجازی­‌سازی سرور و اپلیکیشن، که پیش­تر در مورد آن­ها صحبت کردیم، نوعی از دسترسی شبکه‌­ای را بین سیستم‌­های میزبان و مهمان و بین سیستم‌­های مهمان ایجاد می‌­کنند. از طرف دیگر، بُعد خارجی این تعریف بیشتر مورد استفاده قرار می‌­گیرد. شبکه­‌های مجازی خصوصی یا VPNها یک بخش متداول از ابزارهای مدیرهای شبکه هستند و شرکت­های زیادی از این شبکه­‌های مجازی استفاده می­‌کنند. نمونه­‌ی دیگر، Virtual LANها، یا به اختصار VLANs، هستند.

دو مورد از مزیت‌­های مجازی‌­سازی شبکه عبارتند از:

سفارشی‌­سازی دسترسی

مدیرهای شبکه می­‌توانند به سرعت و بر حسب نیاز گزینه‌­های شبکه و دسترسی را تغییر دهند.

قوام

شبکه­‌های فیزیکی را می‌­توان در قالب یک شبکه­‌ی مجازی ترکیب کرد، و به این ترتیب، مدیریت شبکه را ساده­‌تر کرد.

مجازی­‌سازی فضای ذخیره‌­سازی

تعریف مجازی­‌سازی فضای ذخیره‌­سازی، بر خلاف موارد قبلی، نسبتاً ساده است. در این تعریف، این نوع از مجازی­‌سازی، فضای­ ذخیره­‌سازی را که به صورت فیزیکی است، به قالبی منطقی تبدیل می‌کند.  مجازی­‌سازی فضای ذخیره­‌سازی نرم­‌افزار مدیریت فضای ذخیره­‌سازی را از زیرساخت سخت­‌افزاری آن جدا می­کند تا میزان انعطا‌‌ف‌­پذیری و مقیاس‌­پذیری را افزایش دهد. به این ترتیب، از این روش ‌مجازی‌سازی برای ایجاد استخرهایی منعطف و مقیاس‌­پذیر از فضای ذخیره­‌سازی استفاده می­‌شود.
برای مجازی‌­سازی کارکردهای شبکه از تکنیک­‌های مختلفی می‌­توان استفاده کرد. بعضی از این روش­‌ها در ادامه نام برده شده‌­اند. در تمام این روش‌­ها، به یک سخت­‌افزار فضای ذخیره‌­سازی نیاز داریم:

  • Masking
  • Zoning
  • استفاده از Host-bus adapterها
  • ایجاد Logical volume
  • RAID
  • استفاده از Distributed file systemها
  • استفاده از Objectها

به طور کلی می­‌توان مزیت‌­­های زیر را برای مجازی­‌سازی فضای ذخیره‌­سازی عنوان کرد:

مهاجرت داده‌­ها

در اکثر تکنولوژ­ی­‌ها، می­‌توان داده را به سادگی و بدون قطع شدن دسترسی به فضای ذخیره­‌سازی مجازی، بین محل­‌های ذخیره­‌سازی جابه­‌جا کرد.

بهره‌­وری در استفاده

مشابه آنچه در مجازی­‌سازی شبکه‌­ها دیدیم، با استفاده‌­ی بهینه می­‌توان بهره‌­وری را افزایش داد.

مدیریت

بسیاری از میزبان­‌ها می­‌توانند فضای ذخیره‌­سازی را روی یک دستگاه فیزیکی قرار دهند که بتوان آن را به صورت مرکزی مدیریت کرد.

علاوه بر مزیت­‌ها، این نوع از مجازی­‌سازی نگرانی­‌هایی را نیز به همراه دارد:

وجود نداشتن استانداردها و وجود مشکلات در همکاری

مجازی­‌سازی فضای ذخیره‌­سازی یک مفهوم است، نه یک استاندارد؛ لذا فروشنده­‌ها و ارائه­‌دهنده­‌های آن گاهی نمی­‌توانند به راحتی همکاری کنند.

اهمیت Metadata

با توجه به ارتباطی که بین قالب منطقی و قالب سخت‌افزاری وجود دارد، Metadataهای آنچه ذخیره شده­ است، و مدیریت این Metadata، به موضوعی کلیدی برای قابل اطمینان بودن سیستم تبدیل می‌شوند.

مجازی­‌سازی زیرساخت سرویس یا اپلیکیشن

شرکت­‌هایی که اپلیکیشن­‌های سازمانی را ارائه می­‌دهند، با توجه به مزیت­‌های مجازی­‌سازی، خدمات مجازی­‌سازی را برای اپلیکیشن­‌هایی که به طور متداول استفاده می­‌شوند، ارائه می‌­دهند. از جمله‌­ی این اپلیکیشن­‌ها می­توان به Apache اشاره کرد. به علاوه، این شرکت‌­ها خدمات مجاز‌‌ی­‌سازی را برای پلتفرم‌هایی که برنامه‌­نویس­‌ها از آن­ها برای برنامه‌­نویسی استفاده می‌­کنند نیز ارائه می‌­دهند.
این نوع از مجازی­‌سازی، یک اپلیکیشن را از سیستم عامل یا سخت­‌افزارش جدا می­‌کند. در این حالت، توسعه‌­دهندگان اپلیکیشن می­‌توانند در یک لایه­‌ی مجازی کدنویسی انجام دهند.

مزیت­‌های مجازی­‌سازی چه مواردی هستند؟

مجازی‌­سازی علاوه بر کاهش چشمگیر هزینه‌­ها، سرعت، انعطاف‌­پذیری و مقیاس‌پذیری را در IT افزایش می­دهد. جابه­‌جایی راحت­‌تر حجم کار، افزایش عملکرد، در دسترس بودن منابع و عملیات خودکار، از دیگر مزیت­‌های حاصل از مجازی‌­سازی هستند. علاوه بر این، مجازی‌­سازی مزیت­‌های دیگری نیز ایجاد می‌­کند که عبارتند از:

  • کاهش هزینه‌های عملیاتی و هزینه‌­ی سرمایه
  • کاهش یا حذف Downtime
  • افزایش سرعت، بهره‌­وری، کارآیی و پاسخ­گویی در IT
  • فراهم شدن سریع­تر اپلیکیشن­‌ها و منابع
  • تداوم بیشتر کسب­وکار و بازیابی بهتر
  • مدیریت ساده­‌تر مرکز داده

نتیجه­‌گیری

مجازی­‌سازی یک تکنولوژی با مزیت‌­های متعدد است. همانطور که گفته ­شد، از این تکنولوژی می­‌توان در زمینه­‌های متنوعی برای منابع رایانشی استفاده کرد. از جمله‌­ی این زمینه­‌ها می­توان به سرورها، فضای ذخیره‌­سازی و شبکه اشاره کرد. مجازی­‌سازی به شکل­‌های مختلفی در حال گسترش و توسعه است. بخش اصلی این توسعه، افزایش پایداری و عملکرد در حوزه‌­هایی است که مجازی­‌سازی در آن­ها وجود دارد؛ یا تلاش برای ورود مجازی‌­سازی به حوز‌ه‌­هایی که پیش از این در آن­ها مجازی­‌سازی وجود نداشته‌است.

مرجع­ها
  1. https://www.infoq.com/articles/virtualization-intro
  2. https://www.vmware.com/pdf/virtualization.pdf
  3. https://www.networkworld.com/article/3234795/virtualization/what-is-virtualization-definition-virtual-machine-hypervisor.html
  4. https://searchservervirtualization.techtarget.com/definition/hosted-hypervisor-Type-2-hypervisor
  5. https://en.wikipedia.org/wiki/Application_virtualization
  6. https://en.wikipedia.org/wiki/Desktop_virtualization
  7. https://en.wikipedia.org/wiki/Desktop_virtualization#Local_desktop_virtualization
  8. https://www.gartner.com/it-glossary/hosted-virtual-desktops-hvd
  9. https://en.wikipedia.org/wiki/Network_virtualization
  10. https://en.wikipedia.org/wiki/Storage_virtualization
  11. https://www.sdxcentral.com/cloud/definitions/what-is-storage-virtualization/
  12. https://vapour-apps.com/what-is-hypervisor/
  13. https://en.wikipedia.org/wiki/Virtual_machine
  14. https://pubs.vmware.com/vsphere-50/index.jsp?topic=%2Fcom.vmware.vsphere.vm_admin.doc_50%2FGUID-CEFF6D89-8C19-4143-8C26-4B6D6734D2CB.html
  15. https://azure.microsoft.com/en-us/overview/what-is-a-virtual-machine/
  16. http://xyfon.com/how-virtualization-works/
  17. https://www.vmware.com/solutions/virtualization.html

پاسخ دادن:

ایمیل شما نمایش داده نمی‌شود.